0
Εντατικά Μαθήματα Masking στο Photoshop
posted on March 19th, 2008 by Sino in Photography
Η μάσκα εφαρμόζεται σε ένα layer [υπάρχουν πολλές άλλες επιλογές, αλλά για αρχή αυτό φτάνει]. Για να δημιουργήσουμε μια μάσκα σε κάποιο layer που έχουμε, ο πιο εύκολος τρόπος είναι να κάνουμε κλικ στο εικονίδιο “Δημιουργία Μάσκας” κάτω και αριστερά στη παλέτα των layers.
Ωραία, τώρα έχουμε μια μάσκα [τρέμε Ζορό!]. Πρέπει όμως και να την επιλέξουμε, αν είναι να κάνουμε δουλειά μ’ αυτήν. Την επιλέγουμε κλικάροντας το εικονίδιο της δίπλα στο layer.
Εδώ είναι ένα από τα κολπατζίδικα σημεία. Τσεκάρουμε αν η μάσκα είναι όντως επιλεγμένη. Αν είναι, τότε το Photoshop θα έχει περάσει μια ελαφριά μαύρη γραμμή τριγύρω από το εικονίδιο της μάσκας, και τα ματάκια δίπλα στα layers θα είναι γκριζαρισμένα.
Θαυμάσια! Την επιλέξαμε, ώρα για δουλειά… Για τις ανάγκες της επίδειξης μετέτρεψα το δεύτερο layer σε Α/Μ. Ξεκινάμε πάντα να δουλεύουμε με masking έχοντας τα δύο μας χρώματα στον picker σεταρισμένα σε ΑΣΠΡΟ και ΜΑΥΡΟ. Δεν χρειάζεται πολύ ζαλάδα γι’ αυτό, για να το επιτύχουμε απλά πατάμε στο πληκτρολόγιο μας το κουμπί D [Δ, στα ελληνικά]. Επιλέγουμε το εργαλείο Brush [βούρτσα - πινέλο - αυτό το πράγμα που βάφει] ή αλλιώς πατάμε το κουμπί B. Έχοντας επιλεγμένο το μαύρο χρώμα, βάφουμε πάνω στο πρόσωπο της κοπελιάς. Βουαλά! Μέσα στην όλη ασπρομαυρίλα, το προσωπάκι της απέκτησε χρώμα!
Ας εξηγήσω όμως λίγο το πως “ακριβώς” δουλεύει το masking. Έχουμε τα layers μας, τα οποία τα φανταζόμαστε ως διαφάνειες, στοιβαγμένες η μία επάνω στην άλλη. Αυτό που κάνει μια μάσκα, είναι να μας δίνει μια πολύ χρήσιμη επιλογή: ΠΟΙΑ ΜΕΡΗ της διαφάνειας [layer] θα είναι ορατά, και ποιά κρυφά, στην τελική εικόνα; Φανταστείτε την μάσκα ως ένα στένσιλ λοιπόν, που τα μαύρα της κομμάτια ΚΡΥΒΟΥΝ το layer και τα άσπρα το ΑΦΗΝΟΥΝ να φανεί. Μια εύκολη πατέντα, για να δούμε ποιά κομμάτια κρύβει η μάσκα είναι να κρατήσουμε τα πλήκτρα ALT+SHIFT πατημένα και να κάνουμε κλικ επάνω στο εικονίδιο της μάσκας.
Ωπ! Τι έγινε εδώ; Εδώ το Photoshop μας σημειώνει με χρώμα κόκκινο που έχουμε βάψει με μαύρο στη μάσκα μας, με αποτέλεσμα να κρυφτεί το layer. Το χρώμα στην οθόνη σας ίσως είναι διαφορετικό [π.χ. πράσινο, ή περτικαλί]. Έτσι μπορούμε να ελέγξουμε που έχουμε βάψει με ευκολία. Οι περιοχές που είναι κόκκινες δεν θα περιέχουν pixels από το layer που καλύπτει η μάσκα, ενώ οι περιοχές που είναι απείραχτες, θα περιέχουν. Μια “τελευταία” εντολή, είναι η εξής: κρατάμε πατημένο το ALT και κλικάρουμε επάνω στο εικονίδιο της μάσκας μας.
Κι έχουμε μια καταπληκτική, πανέμορφη μαύρη κουκκίδα. Για την ακρίβεια, αυτό που βλέπουμε εδώ είναι ότι βλέπαμε με την προηγούμενη εντολή [ALT+SHIFT+click] με τη διαφορά πως απουσιάζει το layer με την εικόνα. Έτσι μπορούμε να δούμε τη μάσκα μας νέτη-σκέτη, και να κάνουμε τις πιθανόν απαραίτητες διορθώσεις στη μάσκα.
Αυτά είναι μονάχα η κορυφή του παγόβουνου. Υπάρχουν τόσα μα τόσα πολλά πράγματα που μπορεί να κάνει κανείς με layers και μάσκες, που κάθε χρόνο γράφονται πάνω από 20 βιβλία των 500 και βάλε σελίδων πάνω στο Photoshop. Σκεφτείτε τον καημένο τον Αμαζόνιο. Κατεβάστε τα από το rapidshare και στείλτε πληρωμή στους συγγραφείς με Paypal ©.
Copyright αυθεντικής φωτογραφίας της κοπελιάς: John Salatas.
Το άρθρο αυτό υπάρχει και σε μορφή PDF για download εδώ.
1
Η Polaroid SX-70
posted on March 8th, 2008 by Sino in Photography, Polaroid
H SX-70 είναι μια αναδιπλούμενη SLR*1* κάμερα που παράγει στιγμιαίες φωτογραφίες με τη μορφή έτοιμου [εμφανισμένου και στερεωμένου], συνήθως γυαλιστερού και έγχρωμου, χαρτιού. Η γάτα μου αυτή τη στιγμή έχει λιώσει ξαπλώνοντας δίπλα στο καλοριφέρ έχοντας πάρει αγκαλιά τη μπλούζα που φορούσα. Έχει σχεδιαστεί από τον όχι-και-άγνωστο κύριο Edwin Land, δεύτερο σε αριθμό ιδιοκτήτη [συνολικά 535*2*] πατέντων στο Αμέρικα, μετά τον Θωμά Έντισον, και πρωτοκυκλοφόρησε την δεκαετία του ‘70, με άλλα μοντέλα στιγμιαίας φωτογραφίας του Land να έχουν ήδη στρώσει το έδαφος γι’ αυτήν. Παρ’ όλο που η τιμή της ήταν τσιμπημένη, πολύς κόσμος ενδιαφέρθηκε και δημιούργησε ένα από αυτά που οι Αμερικάνοι αποκαλούν ‘cult followings‘ το οποίο δεν λέει να κοπάσει μέχρι και σήμερα, κυρίως λόγω της γρήγορης, στιγμιαίας ικανοποίησης που προσφέρεται σε κάποιον με το να βλέπει την ιδέα του να γίνεται πραγματικότητα σε χαρτί μέσα σε 60 δεπτερόλεπτα και της δυνατότητας διόρθωσης της εικόνας το ίδιο στιγμιαία. Για να το κάνουμε αυτό ακόμα πιο λιανά, αν είσαι άσχετος, γκαβάδι, στερείσαι κάθε καλλιτεχνικής φύσης και το μεγαλύτερο σου πρόβλημα στις καθημερινές σου μετακινήσεις είναι η δυσχρωματοψία [που το είδες το κόκκινο ρε μαλάκα;], μπορείς σε πέντε λεπτά να έχεις δημιουργήσει ένα έτοιμο για τη γκαλερί αριστουργηματικό print, χωρίς τη διαμεσολάβηση αλλαγής φακών, πειράγματος ταχυτήτων κλείστρου, διαφράγματος, ταχυτήτων ISO, θερμοκρασίας χρώματος, μεταφορά σε υπολογιστή, επεξεργασία και τέλος εκτύπωση — όλα τους ακατανόητες λεξούλες για τον κοινό θνητό και εφιάλτες κάθε ερασιτέχνη ή επαγγελματία φωτογράφου.
Η SX-70 ήταν η πρώτη μηχανή που έπαιρνε το τότε ολόφρεσκο [και σήμερα πωλούμενο ως 'retro - vintage - extra rare' στο ebay για 150 δολλάρια η κασέτα] εσωτερικής εμφάνισης χρωματιστό φιλμ της εταιρείας. Ήταν επίσης καταπληκτικά μουράτη, και με εκπληκτικό design [κάτι σαν όμορφη κασετίνα πούρων παραγεμισμένη με καθρέφτες] για την εποχή της, φτιαγμένη από καφέ ή μαύρο δέρμα και μέταλλο, ενώ όταν δίπλωνε χωρούσε χαλαρά σε σακάκι επιδειξιομανούς.
Από το πρώτο της μοντέλο μέχρι το τελευταίο διαφοροποιήθηκε, χωρίς τρελές διακυμάνσεις όμως. Το πρώτο μοντέλο παρουσίασε ορισμένα προβλήματα στην εστίαση, με απελπισμένους φωτογράφους να παραπονιούνται στον Land πως δε βλέπουν τη τύφλα τους στην εστίαση και τον δεύτερο να απαντάει πως αυτό είναι μέρος της μαγείας του να παρατηρείς το θέμα σου και να μην ασχολείσαι με κοινές θνητές διαδικασίες όπως το focusing. Από το μοντέλο 2 και μετά όμως [ίσως και με μερικές βαριές κουβέντες και τραβήγματα του αυτιού από πιουρίστες όπως ο *Ansel Adams*] η SX-70 απέκτησε ευκολότατη οθόνη εστίασης παρόμοια με αυτή των SLR των 35 χιλιοστών. Στο καπάκι, η Polaroid πρωτοτύπησε για άλλη μια φορά, παρουσιάζοντας την SX-70 Sonar, εξοπλισμένη όπως δείχνει και το όνομα της με sonar που χρησιμοποιούταν για αυτόματη εστίαση, ενώ η δυνατότητα χειροκίνητης εστίασης παρέμεινε. Ήταν η πρώτη SLR αυτόματης εστίασης που δινόταν στο ευρύ κοινό — κάτι που σήμερα, στην εποχή των μηχανών-όλα-τα-κάνω-αυτόματα ίσως να μην μοιάζει ιδιαίτερα σημαντικό, αλλά πολύ θα ήθελα να σας έβλεπα να τραβάτε ανεστίαστες φωτογραφίες των βυζιών σας με το κινητό, κουφάλες. Η γάτα κοιμήθηκε.
Depot Square #1 - Copyright © Joel B. Schilling
Το πραγματικά δυνατό σημείο και αυτό που ώθησε την SX-70 στο πάνθεον των φωτογραφικών μηχανών, ήταν πέρα από την στιγμιαία ικανοποίηση αντίστοιχη σε ‘ένα στα γρήγορα στη πισίνα μωρό μου’, το φιλμ της. Το SX-70 φιλμ, και το Time Zero που το διαδέχθηκε, είχαν ένα μοναδικό χαρακτηριστικό: μαλακή εμουλσιόν, η οποία αν ζεσταινόταν μπορούσε να τροποποιηθεί με μια ευρεία γκάμα εργαλείων και μη-εργαλείων3, όπως οδοντιατρικός εξοπλισμός, οδοντογλυφίδες, ξυλάκια για σουβλάκι, κουτάλια, μικρά κατσαβίδια και sandpaper. Οι γραμμές στις εικόνες μπορούσαν να αλλοιωθούν, τα χρώματα να μπλεχτούν, υφές να δημιουργηθούν εκεί που δεν υπήρχαν ή να εξαλειφθούν από σημεία που μας έσπαγε τα νεύρα η παρουσία τους, και γενικά, μια μεγάλη γκάμα από εφέ και δημιουργικές παρεμβάσεις πάνω στη φωτογραφία μπορούσαν να επιτευχθούν, βγάζοντας τις εικόνες της SX-70 από τη καθαρά φωτογραφική ενασχόληση και εισάγοντας τις σε πιο πειραματικούς και δημιουργικούς κόσμους [και ανθρώπους*4*].
Σήμερα, το Time Zero [η δεύτερη μετάλλαξη του SX-70 φιλμ] είναι σχεδόν νεκρό*5*, καθώς περάσαν κάποια χρόνια από τη τελευταία παρτίδα που παράχθηκε από το εργοστάσιο της Polaroid. Αρκετά άλλα φιλμ της Polaroid ακολουθούν αυτόν τον δρόμο, καθώς η εταιρεία έχει ήδη κηρύξει πτώχευση μια φορά και προχωράει για την δεύτερη — αυτό τον καιρό κατασκευάζει φτηνιάρικες ψηφιακές κάμερες***. Κοινώς αυνανίζονται όλοι εκεί μέσα με τη θηλιά στο λαιμό τους. Αρκετοί πορωμένοι όμως, πρώτα βρήκαν τρόπο για να χρησιμοποιηθεί το πιο καινούργιο φιλμ 600 στις SX-70*7* [και κατά συνέπεια μια ολόκληρη σειρά φιλμ που είτε είναι 600 με άλλο όνομα είτε του μοιάζουν] και έπειτα, δημιούργησαν μια εταιρεία*8* η οποία πέρα από το να ξεζουμίσει τις τσέπες μας με παράλογες τιμές προσφέρει ένα σωρό καλούδια επαναφέροντας την μόδα της Polaroid, και δημιουργώντας επίσης έναν [όχι και τόσο] καινούργιο τύπο φιλμ, το SX-70 Blend*9*.
Εν κατακλείδι, προτείνω στον κάθε ενδιαφερόμενο για τας τέχνας και τας έκφρασας [ναούμ] που δεν έχει ιδιαίτερο πρόβλημα με την κατώτερης τάξεως δημιουργικότητα [κοινώς, δεν πιστεύει πως χρειάζεται να είσαι φτασμένος αρτίστας για να εκφράσεις τι έχεις μέσα σου] να τσεκάρει τις δημιουργικές δυνατότητες που αυτό το μικρό, θαυματουργό, και σε αρκετές περιπτώσεις φτηνό στο ebay [~= 30-50€], μηχανηματάκι έχει. Μπορεί και να εκπλαγείτε.
***Το κείμενο γράφτηκε πριν την οριστική απόφαση της Polaroid να σταματήσει να παράγει φιλμ. Είδωμεν τι το μέλλον θα φέρει… 
Η μάσκα εφαρμόζεται σε ένα layer [υπάρχουν πολλές άλλες επιλογές, αλλά για αρχή αυτό φτάνει]. Για να δημιουργήσουμε μια μάσκα σε κάποιο layer που έχουμε, ο πιο εύκολος τρόπος είναι να κάνουμε κλικ στο εικονίδιο “Δημιουργία Μάσκας” κάτω και αριστερά στη παλέτα των layers.
Ωραία, τώρα έχουμε μια μάσκα [τρέμε Ζορό!]. Πρέπει όμως και να την επιλέξουμε, αν είναι να κάνουμε δουλειά μ’ αυτήν. Την επιλέγουμε κλικάροντας το εικονίδιο της δίπλα στο layer.
Εδώ είναι ένα από τα κολπατζίδικα σημεία. Τσεκάρουμε αν η μάσκα είναι όντως επιλεγμένη. Αν είναι, τότε το Photoshop θα έχει περάσει μια ελαφριά μαύρη γραμμή τριγύρω από το εικονίδιο της μάσκας, και τα ματάκια δίπλα στα layers θα είναι γκριζαρισμένα.
Θαυμάσια! Την επιλέξαμε, ώρα για δουλειά… Για τις ανάγκες της επίδειξης μετέτρεψα το δεύτερο layer σε Α/Μ. Ξεκινάμε πάντα να δουλεύουμε με masking έχοντας τα δύο μας χρώματα στον picker σεταρισμένα σε ΑΣΠΡΟ και ΜΑΥΡΟ. Δεν χρειάζεται πολύ ζαλάδα γι’ αυτό, για να το επιτύχουμε απλά πατάμε στο πληκτρολόγιο μας το κουμπί D [Δ, στα ελληνικά]. Επιλέγουμε το εργαλείο Brush [βούρτσα - πινέλο - αυτό το πράγμα που βάφει] ή αλλιώς πατάμε το κουμπί B. Έχοντας επιλεγμένο το μαύρο χρώμα, βάφουμε πάνω στο πρόσωπο της κοπελιάς. Βουαλά! Μέσα στην όλη ασπρομαυρίλα, το προσωπάκι της απέκτησε χρώμα!
Ας εξηγήσω όμως λίγο το πως “ακριβώς” δουλεύει το masking. Έχουμε τα layers μας, τα οποία τα φανταζόμαστε ως διαφάνειες, στοιβαγμένες η μία επάνω στην άλλη. Αυτό που κάνει μια μάσκα, είναι να μας δίνει μια πολύ χρήσιμη επιλογή: ΠΟΙΑ ΜΕΡΗ της διαφάνειας [layer] θα είναι ορατά, και ποιά κρυφά, στην τελική εικόνα; Φανταστείτε την μάσκα ως ένα στένσιλ λοιπόν, που τα μαύρα της κομμάτια ΚΡΥΒΟΥΝ το layer και τα άσπρα το ΑΦΗΝΟΥΝ να φανεί. Μια εύκολη πατέντα, για να δούμε ποιά κομμάτια κρύβει η μάσκα είναι να κρατήσουμε τα πλήκτρα ALT+SHIFT πατημένα και να κάνουμε κλικ επάνω στο εικονίδιο της μάσκας.
Ωπ! Τι έγινε εδώ; Εδώ το Photoshop μας σημειώνει με χρώμα κόκκινο που έχουμε βάψει με μαύρο στη μάσκα μας, με αποτέλεσμα να κρυφτεί το layer. Το χρώμα στην οθόνη σας ίσως είναι διαφορετικό [π.χ. πράσινο, ή περτικαλί]. Έτσι μπορούμε να ελέγξουμε που έχουμε βάψει με ευκολία. Οι περιοχές που είναι κόκκινες δεν θα περιέχουν pixels από το layer που καλύπτει η μάσκα, ενώ οι περιοχές που είναι απείραχτες, θα περιέχουν. Μια “τελευταία” εντολή, είναι η εξής: κρατάμε πατημένο το ALT και κλικάρουμε επάνω στο εικονίδιο της μάσκας μας.
Κι έχουμε μια καταπληκτική, πανέμορφη μαύρη κουκκίδα. Για την ακρίβεια, αυτό που βλέπουμε εδώ είναι ότι βλέπαμε με την προηγούμενη εντολή [ALT+SHIFT+click] με τη διαφορά πως απουσιάζει το layer με την εικόνα. Έτσι μπορούμε να δούμε τη μάσκα μας νέτη-σκέτη, και να κάνουμε τις πιθανόν απαραίτητες διορθώσεις στη μάσκα.
Αυτά είναι μονάχα η κορυφή του παγόβουνου. Υπάρχουν τόσα μα τόσα πολλά πράγματα που μπορεί να κάνει κανείς με layers και μάσκες, που κάθε χρόνο γράφονται πάνω από 20 βιβλία των 500 και βάλε σελίδων πάνω στο Photoshop. Σκεφτείτε τον καημένο τον Αμαζόνιο. Κατεβάστε τα από το rapidshare και στείλτε πληρωμή στους συγγραφείς με Paypal ©.
Copyright αυθεντικής φωτογραφίας της κοπελιάς: John Salatas.
Το άρθρο αυτό υπάρχει και σε μορφή PDF για download εδώ.
1
Η Polaroid SX-70
posted on March 8th, 2008 by Sino in Photography, Polaroid
H SX-70 είναι μια αναδιπλούμενη SLR*1* κάμερα που παράγει στιγμιαίες φωτογραφίες με τη μορφή έτοιμου [εμφανισμένου και στερεωμένου], συνήθως γυαλιστερού και έγχρωμου, χαρτιού. Η γάτα μου αυτή τη στιγμή έχει λιώσει ξαπλώνοντας δίπλα στο καλοριφέρ έχοντας πάρει αγκαλιά τη μπλούζα που φορούσα. Έχει σχεδιαστεί από τον όχι-και-άγνωστο κύριο Edwin Land, δεύτερο σε αριθμό ιδιοκτήτη [συνολικά 535*2*] πατέντων στο Αμέρικα, μετά τον Θωμά Έντισον, και πρωτοκυκλοφόρησε την δεκαετία του ‘70, με άλλα μοντέλα στιγμιαίας φωτογραφίας του Land να έχουν ήδη στρώσει το έδαφος γι’ αυτήν. Παρ’ όλο που η τιμή της ήταν τσιμπημένη, πολύς κόσμος ενδιαφέρθηκε και δημιούργησε ένα από αυτά που οι Αμερικάνοι αποκαλούν ‘cult followings‘ το οποίο δεν λέει να κοπάσει μέχρι και σήμερα, κυρίως λόγω της γρήγορης, στιγμιαίας ικανοποίησης που προσφέρεται σε κάποιον με το να βλέπει την ιδέα του να γίνεται πραγματικότητα σε χαρτί μέσα σε 60 δεπτερόλεπτα και της δυνατότητας διόρθωσης της εικόνας το ίδιο στιγμιαία. Για να το κάνουμε αυτό ακόμα πιο λιανά, αν είσαι άσχετος, γκαβάδι, στερείσαι κάθε καλλιτεχνικής φύσης και το μεγαλύτερο σου πρόβλημα στις καθημερινές σου μετακινήσεις είναι η δυσχρωματοψία [που το είδες το κόκκινο ρε μαλάκα;], μπορείς σε πέντε λεπτά να έχεις δημιουργήσει ένα έτοιμο για τη γκαλερί αριστουργηματικό print, χωρίς τη διαμεσολάβηση αλλαγής φακών, πειράγματος ταχυτήτων κλείστρου, διαφράγματος, ταχυτήτων ISO, θερμοκρασίας χρώματος, μεταφορά σε υπολογιστή, επεξεργασία και τέλος εκτύπωση — όλα τους ακατανόητες λεξούλες για τον κοινό θνητό και εφιάλτες κάθε ερασιτέχνη ή επαγγελματία φωτογράφου.
Η SX-70 ήταν η πρώτη μηχανή που έπαιρνε το τότε ολόφρεσκο [και σήμερα πωλούμενο ως 'retro - vintage - extra rare' στο ebay για 150 δολλάρια η κασέτα] εσωτερικής εμφάνισης χρωματιστό φιλμ της εταιρείας. Ήταν επίσης καταπληκτικά μουράτη, και με εκπληκτικό design [κάτι σαν όμορφη κασετίνα πούρων παραγεμισμένη με καθρέφτες] για την εποχή της, φτιαγμένη από καφέ ή μαύρο δέρμα και μέταλλο, ενώ όταν δίπλωνε χωρούσε χαλαρά σε σακάκι επιδειξιομανούς.
Από το πρώτο της μοντέλο μέχρι το τελευταίο διαφοροποιήθηκε, χωρίς τρελές διακυμάνσεις όμως. Το πρώτο μοντέλο παρουσίασε ορισμένα προβλήματα στην εστίαση, με απελπισμένους φωτογράφους να παραπονιούνται στον Land πως δε βλέπουν τη τύφλα τους στην εστίαση και τον δεύτερο να απαντάει πως αυτό είναι μέρος της μαγείας του να παρατηρείς το θέμα σου και να μην ασχολείσαι με κοινές θνητές διαδικασίες όπως το focusing. Από το μοντέλο 2 και μετά όμως [ίσως και με μερικές βαριές κουβέντες και τραβήγματα του αυτιού από πιουρίστες όπως ο *Ansel Adams*] η SX-70 απέκτησε ευκολότατη οθόνη εστίασης παρόμοια με αυτή των SLR των 35 χιλιοστών. Στο καπάκι, η Polaroid πρωτοτύπησε για άλλη μια φορά, παρουσιάζοντας την SX-70 Sonar, εξοπλισμένη όπως δείχνει και το όνομα της με sonar που χρησιμοποιούταν για αυτόματη εστίαση, ενώ η δυνατότητα χειροκίνητης εστίασης παρέμεινε. Ήταν η πρώτη SLR αυτόματης εστίασης που δινόταν στο ευρύ κοινό — κάτι που σήμερα, στην εποχή των μηχανών-όλα-τα-κάνω-αυτόματα ίσως να μην μοιάζει ιδιαίτερα σημαντικό, αλλά πολύ θα ήθελα να σας έβλεπα να τραβάτε ανεστίαστες φωτογραφίες των βυζιών σας με το κινητό, κουφάλες. Η γάτα κοιμήθηκε.
Depot Square #1 - Copyright © Joel B. Schilling
Το πραγματικά δυνατό σημείο και αυτό που ώθησε την SX-70 στο πάνθεον των φωτογραφικών μηχανών, ήταν πέρα από την στιγμιαία ικανοποίηση αντίστοιχη σε ‘ένα στα γρήγορα στη πισίνα μωρό μου’, το φιλμ της. Το SX-70 φιλμ, και το Time Zero που το διαδέχθηκε, είχαν ένα μοναδικό χαρακτηριστικό: μαλακή εμουλσιόν, η οποία αν ζεσταινόταν μπορούσε να τροποποιηθεί με μια ευρεία γκάμα εργαλείων και μη-εργαλείων3, όπως οδοντιατρικός εξοπλισμός, οδοντογλυφίδες, ξυλάκια για σουβλάκι, κουτάλια, μικρά κατσαβίδια και sandpaper. Οι γραμμές στις εικόνες μπορούσαν να αλλοιωθούν, τα χρώματα να μπλεχτούν, υφές να δημιουργηθούν εκεί που δεν υπήρχαν ή να εξαλειφθούν από σημεία που μας έσπαγε τα νεύρα η παρουσία τους, και γενικά, μια μεγάλη γκάμα από εφέ και δημιουργικές παρεμβάσεις πάνω στη φωτογραφία μπορούσαν να επιτευχθούν, βγάζοντας τις εικόνες της SX-70 από τη καθαρά φωτογραφική ενασχόληση και εισάγοντας τις σε πιο πειραματικούς και δημιουργικούς κόσμους [και ανθρώπους*4*].
Σήμερα, το Time Zero [η δεύτερη μετάλλαξη του SX-70 φιλμ] είναι σχεδόν νεκρό*5*, καθώς περάσαν κάποια χρόνια από τη τελευταία παρτίδα που παράχθηκε από το εργοστάσιο της Polaroid. Αρκετά άλλα φιλμ της Polaroid ακολουθούν αυτόν τον δρόμο, καθώς η εταιρεία έχει ήδη κηρύξει πτώχευση μια φορά και προχωράει για την δεύτερη — αυτό τον καιρό κατασκευάζει φτηνιάρικες ψηφιακές κάμερες***. Κοινώς αυνανίζονται όλοι εκεί μέσα με τη θηλιά στο λαιμό τους. Αρκετοί πορωμένοι όμως, πρώτα βρήκαν τρόπο για να χρησιμοποιηθεί το πιο καινούργιο φιλμ 600 στις SX-70*7* [και κατά συνέπεια μια ολόκληρη σειρά φιλμ που είτε είναι 600 με άλλο όνομα είτε του μοιάζουν] και έπειτα, δημιούργησαν μια εταιρεία*8* η οποία πέρα από το να ξεζουμίσει τις τσέπες μας με παράλογες τιμές προσφέρει ένα σωρό καλούδια επαναφέροντας την μόδα της Polaroid, και δημιουργώντας επίσης έναν [όχι και τόσο] καινούργιο τύπο φιλμ, το SX-70 Blend*9*.
Εν κατακλείδι, προτείνω στον κάθε ενδιαφερόμενο για τας τέχνας και τας έκφρασας [ναούμ] που δεν έχει ιδιαίτερο πρόβλημα με την κατώτερης τάξεως δημιουργικότητα [κοινώς, δεν πιστεύει πως χρειάζεται να είσαι φτασμένος αρτίστας για να εκφράσεις τι έχεις μέσα σου] να τσεκάρει τις δημιουργικές δυνατότητες που αυτό το μικρό, θαυματουργό, και σε αρκετές περιπτώσεις φτηνό στο ebay [~= 30-50€], μηχανηματάκι έχει. Μπορεί και να εκπλαγείτε.
***Το κείμενο γράφτηκε πριν την οριστική απόφαση της Polaroid να σταματήσει να παράγει φιλμ. Είδωμεν τι το μέλλον θα φέρει…
H SX-70 είναι μια αναδιπλούμενη SLR*1* κάμερα που παράγει στιγμιαίες φωτογραφίες με τη μορφή έτοιμου [εμφανισμένου και στερεωμένου], συνήθως γυαλιστερού και έγχρωμου, χαρτιού. Η γάτα μου αυτή τη στιγμή έχει λιώσει ξαπλώνοντας δίπλα στο καλοριφέρ έχοντας πάρει αγκαλιά τη μπλούζα που φορούσα. Έχει σχεδιαστεί από τον όχι-και-άγνωστο κύριο Edwin Land, δεύτερο σε αριθμό ιδιοκτήτη [συνολικά 535*2*] πατέντων στο Αμέρικα, μετά τον Θωμά Έντισον, και πρωτοκυκλοφόρησε την δεκαετία του ‘70, με άλλα μοντέλα στιγμιαίας φωτογραφίας του Land να έχουν ήδη στρώσει το έδαφος γι’ αυτήν. Παρ’ όλο που η τιμή της ήταν τσιμπημένη, πολύς κόσμος ενδιαφέρθηκε και δημιούργησε ένα από αυτά που οι Αμερικάνοι αποκαλούν ‘cult followings‘ το οποίο δεν λέει να κοπάσει μέχρι και σήμερα, κυρίως λόγω της γρήγορης, στιγμιαίας ικανοποίησης που προσφέρεται σε κάποιον με το να βλέπει την ιδέα του να γίνεται πραγματικότητα σε χαρτί μέσα σε 60 δεπτερόλεπτα και της δυνατότητας διόρθωσης της εικόνας το ίδιο στιγμιαία. Για να το κάνουμε αυτό ακόμα πιο λιανά, αν είσαι άσχετος, γκαβάδι, στερείσαι κάθε καλλιτεχνικής φύσης και το μεγαλύτερο σου πρόβλημα στις καθημερινές σου μετακινήσεις είναι η δυσχρωματοψία [που το είδες το κόκκινο ρε μαλάκα;], μπορείς σε πέντε λεπτά να έχεις δημιουργήσει ένα έτοιμο για τη γκαλερί αριστουργηματικό print, χωρίς τη διαμεσολάβηση αλλαγής φακών, πειράγματος ταχυτήτων κλείστρου, διαφράγματος, ταχυτήτων ISO, θερμοκρασίας χρώματος, μεταφορά σε υπολογιστή, επεξεργασία και τέλος εκτύπωση — όλα τους ακατανόητες λεξούλες για τον κοινό θνητό και εφιάλτες κάθε ερασιτέχνη ή επαγγελματία φωτογράφου.
Η SX-70 ήταν η πρώτη μηχανή που έπαιρνε το τότε ολόφρεσκο [και σήμερα πωλούμενο ως 'retro - vintage - extra rare' στο ebay για 150 δολλάρια η κασέτα] εσωτερικής εμφάνισης χρωματιστό φιλμ της εταιρείας. Ήταν επίσης καταπληκτικά μουράτη, και με εκπληκτικό design [κάτι σαν όμορφη κασετίνα πούρων παραγεμισμένη με καθρέφτες] για την εποχή της, φτιαγμένη από καφέ ή μαύρο δέρμα και μέταλλο, ενώ όταν δίπλωνε χωρούσε χαλαρά σε σακάκι επιδειξιομανούς.
Από το πρώτο της μοντέλο μέχρι το τελευταίο διαφοροποιήθηκε, χωρίς τρελές διακυμάνσεις όμως. Το πρώτο μοντέλο παρουσίασε ορισμένα προβλήματα στην εστίαση, με απελπισμένους φωτογράφους να παραπονιούνται στον Land πως δε βλέπουν τη τύφλα τους στην εστίαση και τον δεύτερο να απαντάει πως αυτό είναι μέρος της μαγείας του να παρατηρείς το θέμα σου και να μην ασχολείσαι με κοινές θνητές διαδικασίες όπως το focusing. Από το μοντέλο 2 και μετά όμως [ίσως και με μερικές βαριές κουβέντες και τραβήγματα του αυτιού από πιουρίστες όπως ο *Ansel Adams*] η SX-70 απέκτησε ευκολότατη οθόνη εστίασης παρόμοια με αυτή των SLR των 35 χιλιοστών. Στο καπάκι, η Polaroid πρωτοτύπησε για άλλη μια φορά, παρουσιάζοντας την SX-70 Sonar, εξοπλισμένη όπως δείχνει και το όνομα της με sonar που χρησιμοποιούταν για αυτόματη εστίαση, ενώ η δυνατότητα χειροκίνητης εστίασης παρέμεινε. Ήταν η πρώτη SLR αυτόματης εστίασης που δινόταν στο ευρύ κοινό — κάτι που σήμερα, στην εποχή των μηχανών-όλα-τα-κάνω-αυτόματα ίσως να μην μοιάζει ιδιαίτερα σημαντικό, αλλά πολύ θα ήθελα να σας έβλεπα να τραβάτε ανεστίαστες φωτογραφίες των βυζιών σας με το κινητό, κουφάλες. Η γάτα κοιμήθηκε.
Depot Square #1 - Copyright © Joel B. Schilling
Το πραγματικά δυνατό σημείο και αυτό που ώθησε την SX-70 στο πάνθεον των φωτογραφικών μηχανών, ήταν πέρα από την στιγμιαία ικανοποίηση αντίστοιχη σε ‘ένα στα γρήγορα στη πισίνα μωρό μου’, το φιλμ της. Το SX-70 φιλμ, και το Time Zero που το διαδέχθηκε, είχαν ένα μοναδικό χαρακτηριστικό: μαλακή εμουλσιόν, η οποία αν ζεσταινόταν μπορούσε να τροποποιηθεί με μια ευρεία γκάμα εργαλείων και μη-εργαλείων3, όπως οδοντιατρικός εξοπλισμός, οδοντογλυφίδες, ξυλάκια για σουβλάκι, κουτάλια, μικρά κατσαβίδια και sandpaper. Οι γραμμές στις εικόνες μπορούσαν να αλλοιωθούν, τα χρώματα να μπλεχτούν, υφές να δημιουργηθούν εκεί που δεν υπήρχαν ή να εξαλειφθούν από σημεία που μας έσπαγε τα νεύρα η παρουσία τους, και γενικά, μια μεγάλη γκάμα από εφέ και δημιουργικές παρεμβάσεις πάνω στη φωτογραφία μπορούσαν να επιτευχθούν, βγάζοντας τις εικόνες της SX-70 από τη καθαρά φωτογραφική ενασχόληση και εισάγοντας τις σε πιο πειραματικούς και δημιουργικούς κόσμους [και ανθρώπους*4*].
Σήμερα, το Time Zero [η δεύτερη μετάλλαξη του SX-70 φιλμ] είναι σχεδόν νεκρό*5*, καθώς περάσαν κάποια χρόνια από τη τελευταία παρτίδα που παράχθηκε από το εργοστάσιο της Polaroid. Αρκετά άλλα φιλμ της Polaroid ακολουθούν αυτόν τον δρόμο, καθώς η εταιρεία έχει ήδη κηρύξει πτώχευση μια φορά και προχωράει για την δεύτερη — αυτό τον καιρό κατασκευάζει φτηνιάρικες ψηφιακές κάμερες***. Κοινώς αυνανίζονται όλοι εκεί μέσα με τη θηλιά στο λαιμό τους. Αρκετοί πορωμένοι όμως, πρώτα βρήκαν τρόπο για να χρησιμοποιηθεί το πιο καινούργιο φιλμ 600 στις SX-70*7* [και κατά συνέπεια μια ολόκληρη σειρά φιλμ που είτε είναι 600 με άλλο όνομα είτε του μοιάζουν] και έπειτα, δημιούργησαν μια εταιρεία*8* η οποία πέρα από το να ξεζουμίσει τις τσέπες μας με παράλογες τιμές προσφέρει ένα σωρό καλούδια επαναφέροντας την μόδα της Polaroid, και δημιουργώντας επίσης έναν [όχι και τόσο] καινούργιο τύπο φιλμ, το SX-70 Blend*9*.
Εν κατακλείδι, προτείνω στον κάθε ενδιαφερόμενο για τας τέχνας και τας έκφρασας [ναούμ] που δεν έχει ιδιαίτερο πρόβλημα με την κατώτερης τάξεως δημιουργικότητα [κοινώς, δεν πιστεύει πως χρειάζεται να είσαι φτασμένος αρτίστας για να εκφράσεις τι έχεις μέσα σου] να τσεκάρει τις δημιουργικές δυνατότητες που αυτό το μικρό, θαυματουργό, και σε αρκετές περιπτώσεις φτηνό στο ebay [~= 30-50€], μηχανηματάκι έχει. Μπορεί και να εκπλαγείτε.
***Το κείμενο γράφτηκε πριν την οριστική απόφαση της Polaroid να σταματήσει να παράγει φιλμ. Είδωμεν τι το μέλλον θα φέρει…
