Η εντολή selective color του Photoshop είναι μια τεράστια βοήθεια, αν θέλουμε να επιλέξουμε γενικές χρωματικές τιμές και να τις επεξεργαστούμε, φέρνοντας το χρώμα μιας φωτογραφίας κοντινότερα σε αυτό που είχαμε στο μυαλό μας.

Ξεκινάμε με την φωτογραφία μου, Psaroukla, μιας και είναι τίνγκα στο έντονο χρώμα. Για να σιγουρευτούμε πως το Workspace [χώρος εργασίας] μας είναι ίδιο, δίνουμε την εντολή Window > Workspace > Default Workspace.

Όταν επεξεργαζόμαστε μια φωτογραφία στο Φωτοσόπι, καλό είναι να προτιμάμε την χρήση των adjustment layers, καθώς δεν εππηρεάζουν τη πραγματική εικόνα, αλλά αντιθέτως προσθέτουν τις όποιες αλλαγές σε ένα νέο layer [διαφάνεια] το οποίο όποια στιγμή θέλουμε ενεργοποιούμε / απενεργοποιούμε, ενώ τα πραγματικά pixels μένουν ανεπηρρέαστα. Η χρήση των adjustment layers έχει το επιπλέον πλεονέκτημα της μάσκας. [1]

Το adjustment layer που θα χρησιμοποιήσουμε λοιπόν, ονομάζεται selective color ["επιλεκτικό χρώμα"] [2]. Θα το βρείτε στη λίστα των adj. layers κάτω δεξιά, δηλαδή εδώ:

Το κλικάρουμε. Όχι δυνατά. Και μας εμφανίζεται το εξής αινιγματικό:

Τι ακριβώς είναι αυτό τώρα; Εδώ επιλέγουμε χρώμα [χονδρικά πάντα] και το αλλάζουμε στις επιθυμητές τιμές, χρησιμοποιώντας τα sliders για να προσθέσουμε και να αφαιρέσουμε τα χρώματα που το αποτελούν [το χρώμα ντε. Το χρώμα αποτελείται από άλλα χρώματα [3]]. Ας ξεκινήσουμε με το κόκκινο, μια που εμφανίζεται πρώτο στην εντολή selective color και υπάρχει στη φωτογραφία. Προτιμήστε να έχετε την επιλογή χρωματικών αλλαγών τέρμα κάτω στο ‘relative’ και όχι στο ‘absolute’, καθώς έτσι οι αλλαγές στην τονικότητα είναι πιο φυσιολογικές για το μάτι.

Η φωτογραφία παρουσιάζεται έτσι όπως “βγήκε από τη κάμερα”. Η μηχανή που χρησιμοποίησα είναι η Polaroid SX-70, με φιλμ 600, ληγμένο. Το 600 φιλμ για Polaroid, όταν περνάει κατά ένα-δύο χρόνια την ημερομηνία λήξης του, έχει την τάση να δίνει πολύ θερμά χρώματα όταν εμφανιστεί. Σε αυτή τη φωτογραφία φρόντισα να κάνω ακόμα πιο έντονη αυτή τη θερμότητα, χρησιμοποιώντας ένα pack filter — μια διαφάνεια πάνω στην οποία τύπωσα πορτοκαλί, κόκκινο και κίτρινο, σε ένα απαλό gradient, την οποία στο καπάκι κότσαρα επάνω στην είσοδο του φιλμ. Τα αποτελέσματα είναι αρκετά διαφορετικά από την χρήση ενός φίλτρου επάνω στον φακό.

Ας πούμε όμως πως δεν είμαστε πιουρίστες και κολλημένα μυαλά. Ας πούμε πως θέλουμε να επεξεργαστούμε την εικόνα ώστε τα χρώματα της να μην είναι τόσο ζεστά. Απλό: προσθέτουμε μεγαλύτερη ποσότητα ενός κρύου χρώματος, του κυανού…

Αυτό φυσικά επηρρεάζει μονάχα τις περιοχές της φωτογραφίας μας που περιέχουν κόκκινο. Ας δοκιμάσουμε να εππηρεάσουμε και το κίτρινο, που είναι το πλέον βασικό χρώμα σε αυτή τη φωτογραφία.

Αυτή τη φορά προσθέτουμε Cyan και αφαιρούμε Magenta και Black. Προσθέτοντας κυανό κρυώνουμε το κίτρινο, αφαιρώντας Magenta -το οποίο είναι ζεστό χρώμα- στην ουσία προσθέτουμε πράσινο [τσέκαρε τον χρωματικό τροχό [4] [5] [6]], ενώ αφαιρώντας μαύρο ‘ελαφραίνουμε’ το κίτρινο, αφαιρώντας του ταυτόχρονα και κορεσμό [saturation].

Οι διαφορές φαίνονται σε αυτήν εδώ την εικόνα, χωρισμένη στα 3. Το πρώτο μέρος είναι η αυθεντική φωτογραφία. Το δεύτερο, η φωτογραφία επεξεργασμένη με selective color, έχοντας δεχθεί +30% κυανό στο κόκκινο. Το τρίτο μέρος, η φωτογραφία έχοντας δεχθεί +30% κυανό στο κόκκινο, ενώ στο κίτρινο έχει δεχθεί +30% κυανό, -20% ματζέντα και -35% μαύρο.

Από ότι βλέπουμε η εντολή selective color μέσω adjustment layer είναι ένας έξυπνος, δυναμικός τρόπος για να παπαρίζουμε τις φωτογραφίες μας. Τα αποτελέσματα μπορεί να μην είναι δραματικά, αλλά οι λεπτομέρειες είναι που κάνουν την διαφορά!

Should A Cloud Replace A Compass?

Originally uploaded by Sino Banes

This was originally shot at Koumos, Chania. It took some fiddling with Photomatix HDRi to get done. I like the outcome.

Osama, Viradon Version,
originally uploaded by Sino Banes.

Now, this was a difficult little bugger. The whole process from evaluation to final print took me about two hours without any stress — that means, which plenty of coffee and cigarette breaks, people talking on the MSN, etc.

The initial test was a 10 sec graduate of 7 steps. The final step was showing some midtones, but that was all I could see. I gave the second test an overall exposure of 100 secs and six ten second steps. Judging the outcome I decided that a 180 second exposure would be good enough, if I dodged the sea and buildings part and the skyline part for some time throughout the exposure.

I took down on that road, and my first full test was a 180 second exposure, during which I dodged the skyline for 35 seconds and the buildings for another 30. The dodging on the skyline was too apparent for my liking, and the buildings and the sea were dark enough; I was aiming for a sepia toning from the start, so I knew some of the darkest tones would go away. Still, I decided that I would rather have them brighter from the start so I can judge the outcome better.

The final print was using almost identical values as these, so: at first, a 30 second exposure during which I dodged the skyline for 30 seconds. This proved spot-on. Then, another 40 seconds during which I dodged the sea and buildings. Then, 110 seconds of normal exposure throughout the whole paper, and finally, a 40 secs burn of the sky area, the 2/3 of the paper when looked at vertically.

The ending result looked really nice and was toned in AGFA Viradon for ~5 minutes. I can not fully reproduce the tonality of the print due to scanning with a HP Flatbed that denies showing more tones, and Photoshopping the scan doesn’t seem to fix things enough for my liking. So, I came the closest I could to the original using a tiny bit of curves.

This will be a space that will feature some stuff. So come back. If you will.