“Make me someone else, put me up on a stand.
Something that I don’t really want on my hands
Use me, idolise all you can understand
Don’t you see that I’m just doing what I want to do
Nothing more and nothing less than you
Read no thoughts I didn’t think myself
Just the same as anybody else“
—-Gentle Giant, ‘Just the Same’

That lyric is stuck in my mind ever since I first heard the words. The ‘read no words I didn’t think myself’ part is what fascinated me the most: it’s such a inverse way to describe what causes many, many problems in today’s society — judging others based on only your personal experience, feelings and thoughts of who they are and what the heck they’re doing. That’s the position I’m at, today. So here goes.

Both of my cats, Psaroukla and Mpatsa gave birth to kittens: six for the first, and four for the latter. Beautiful, clumsy little furballs, meowing and climbing on things, hiding under my chair or chewing my lan cables for one more time. Since the two mothers, who both stayed at a friend’s house at the time were fighting one another, Mpatsa moved into my room — the kittens too. That caused way too many problems, with my mother being allergic to cats, and me trying to cope with moving back to my parents’ house after 5 or 6 years, a new job, no time for play, et cetera.

Anyways, me, my fiancee and the kittens bonded well. I’ve photographed every phase of the kittens growing up, from being bloodred unrecognizeable little gremlins with their eyes shut, to full-grown almost a month old kitties that want no more but play, eat and sleep all day long. I love the little bastards and they love me back.

The kitten in the photo in question, ‘Mini Maou‘, is Gkriniaris. Gkriniaris in Greek means Grumbler. That’s the closest translation I can provide. He’s almost a month old and he’s my favorite of the bunch: he recognizes my voice, and the minute I step into the room comes running towards me in the most clumsy, funny, kittenish way. His favorite activity is lying on the carpet, upside down, and chasing invisible flying mice with his tiny claws. That, and climbing on my chair, or lying on me and showing off his belly — like, ‘come on dude, you’ve got fingers, a’ight?‘.

From the description provided, and the photos, you’ll hopefully be able to tell that this is not some kitten I’ve found on the street and on a monstrous, inhuman drive, I’ve decided I can be famous on an ‘artistic’ community by causing harm to it. Quite the opposite.

If you were expecting apologies for holding Gkriniaris by the tail, you will certainly not see any of them here. I’ve seen his mother, Mpatsa, grabbing him and dragging him around by the tail more than once, and, most importantly: Gkriniaris is fine — the shooting lasted two fucking seconds, after which he went straight back to having fun with his brother and two sisters. A couple of minutes after that he was climbing my chair trying to reach me for some more of that belly-rubbing he loves.

But that’s not all; not yet. What’s left to say is thoughts I’ve had after the whole boom that photo caused on deviantArt. It’s certainly not the first time I feel that a photo of mine that isn’t technically excellent, or thought-much, gets too much attention compared to other of my works which were days in the making and/or refining — I’ve been around deviantArt for a few years, 5 to be exact. I’m grateful for the attention guys; don’t get me wrong. It’s just that I feel that the attention isn’t focused on whether or not the photograph is a good one but rather on if the kitten was hurt or not. Even if it was, and I was the animal-hating inhuman beasts some of you would like me to be, do you honestly believe that by writing 200 ‘OMFG OHNOES YOU HURT THE POOR KITTY!’ you would change my mind?

That leads to another interesting discussion: I’d like to know what age you guys are, if you’ve ever raised a kitten or two in your life, and whether or not you believe that by being ‘politically correct’ in such a hurtful and disrespectful way you earn something. I know that politically-correctness is a big deal in America and in many ‘civilized’ countries of Europe too, but there’s no good in renaming things and doing no further work, or attacking others in the name of harm that could or could not be done. I’m not sure if my English are making any sense right now, so I’d rather epitomize on this: fuck your political correctness. A’ight?

That last paragraph leads me back where I’ve started: read no words I didn’t think myself. Have a nice day. Love yourselves.

Ξεκινάμε με την φωτογραφία μου, Psaroukla, μιας και είναι τίνγκα στο έντονο χρώμα. Για να σιγουρευτούμε πως το Workspace [χώρος εργασίας] μας είναι ίδιο, δίνουμε την εντολή Window > Workspace > Default Workspace.

Όταν επεξεργαζόμαστε μια φωτογραφία στο Φωτοσόπι, καλό είναι να προτιμάμε την χρήση των adjustment layers, καθώς δεν εππηρεάζουν τη πραγματική εικόνα, αλλά αντιθέτως προσθέτουν τις όποιες αλλαγές σε ένα νέο layer [διαφάνεια] το οποίο όποια στιγμή θέλουμε ενεργοποιούμε / απενεργοποιούμε, ενώ τα πραγματικά pixels μένουν ανεπηρρέαστα. Η χρήση των adjustment layers έχει το επιπλέον πλεονέκτημα της μάσκας. [1]

Το adjustment layer που θα χρησιμοποιήσουμε λοιπόν, ονομάζεται selective color ["επιλεκτικό χρώμα"] [2]. Θα το βρείτε στη λίστα των adj. layers κάτω δεξιά, δηλαδή εδώ:

Το κλικάρουμε. Όχι δυνατά. Και μας εμφανίζεται το εξής αινιγματικό:

Τι ακριβώς είναι αυτό τώρα; Εδώ επιλέγουμε χρώμα [χονδρικά πάντα] και το αλλάζουμε στις επιθυμητές τιμές, χρησιμοποιώντας τα sliders για να προσθέσουμε και να αφαιρέσουμε τα χρώματα που το αποτελούν [το χρώμα ντε. Το χρώμα αποτελείται από άλλα χρώματα [3]]. Ας ξεκινήσουμε με το κόκκινο, μια που εμφανίζεται πρώτο στην εντολή selective color και υπάρχει στη φωτογραφία. Προτιμήστε να έχετε την επιλογή χρωματικών αλλαγών τέρμα κάτω στο ‘relative’ και όχι στο ‘absolute’, καθώς έτσι οι αλλαγές στην τονικότητα είναι πιο φυσιολογικές για το μάτι.

Η φωτογραφία παρουσιάζεται έτσι όπως “βγήκε από τη κάμερα”. Η μηχανή που χρησιμοποίησα είναι η Polaroid SX-70, με φιλμ 600, ληγμένο. Το 600 φιλμ για Polaroid, όταν περνάει κατά ένα-δύο χρόνια την ημερομηνία λήξης του, έχει την τάση να δίνει πολύ θερμά χρώματα όταν εμφανιστεί. Σε αυτή τη φωτογραφία φρόντισα να κάνω ακόμα πιο έντονη αυτή τη θερμότητα, χρησιμοποιώντας ένα pack filter — μια διαφάνεια πάνω στην οποία τύπωσα πορτοκαλί, κόκκινο και κίτρινο, σε ένα απαλό gradient, την οποία στο καπάκι κότσαρα επάνω στην είσοδο του φιλμ. Τα αποτελέσματα είναι αρκετά διαφορετικά από την χρήση ενός φίλτρου επάνω στον φακό.

Ας πούμε όμως πως δεν είμαστε πιουρίστες και κολλημένα μυαλά. Ας πούμε πως θέλουμε να επεξεργαστούμε την εικόνα ώστε τα χρώματα της να μην είναι τόσο ζεστά. Απλό: προσθέτουμε μεγαλύτερη ποσότητα ενός κρύου χρώματος, του κυανού…

Αυτό φυσικά επηρρεάζει μονάχα τις περιοχές της φωτογραφίας μας που περιέχουν κόκκινο. Ας δοκιμάσουμε να εππηρεάσουμε και το κίτρινο, που είναι το πλέον βασικό χρώμα σε αυτή τη φωτογραφία.

Αυτή τη φορά προσθέτουμε Cyan και αφαιρούμε Magenta και Black. Προσθέτοντας κυανό κρυώνουμε το κίτρινο, αφαιρώντας Magenta -το οποίο είναι ζεστό χρώμα- στην ουσία προσθέτουμε πράσινο [τσέκαρε τον χρωματικό τροχό [4] [5] [6]], ενώ αφαιρώντας μαύρο ‘ελαφραίνουμε’ το κίτρινο, αφαιρώντας του ταυτόχρονα και κορεσμό [saturation].

Οι διαφορές φαίνονται σε αυτήν εδώ την εικόνα, χωρισμένη στα 3. Το πρώτο μέρος είναι η αυθεντική φωτογραφία. Το δεύτερο, η φωτογραφία επεξεργασμένη με selective color, έχοντας δεχθεί +30% κυανό στο κόκκινο. Το τρίτο μέρος, η φωτογραφία έχοντας δεχθεί +30% κυανό στο κόκκινο, ενώ στο κίτρινο έχει δεχθεί +30% κυανό, -20% ματζέντα και -35% μαύρο.

Από ότι βλέπουμε η εντολή selective color μέσω adjustment layer είναι ένας έξυπνος, δυναμικός τρόπος για να παπαρίζουμε τις φωτογραφίες μας. Τα αποτελέσματα μπορεί να μην είναι δραματικά, αλλά οι λεπτομέρειες είναι που κάνουν την διαφορά!

Yo Motherf*cker!
Originally uploaded by Sino Banes

I’m not a big street shooter. I do love street photography, the idea of capturing the soul of a city — the human life and the surroundings, all blended magically into an image. Thing is — I’m not there yet. I haven’t even started the trip. Street photography is hard. I mean, if all the stuff that I do is titties showoff, street has to be full hardcore double-penetration porn. The light, the focus, the exposure, the framing — all have to be perfect, for a street shot to speak clearly to my eyes. And when we’re done with the techie stuff, there’s emotion. What the fuck would any shot depicting human beings be without a strong emotion coming from it?

So, I practice. I’ve got this Canonet QL17 GIII, a classic camera for street and snapshots that I love more than all of my super auto program focus crazy “click and I’ll do the rest for you” cameras and lenses. It sees a lot of use, but I’m not sure if most of what I do with it is worth it or not. As an example, I loved seeing Shallow’s negative come out of the tank, and had a hell of a time printing it — I even printed it as a 30×40, a size I almost never use (too damn big). The whole thing had to do with people in the city but, more importantly, plants in the city.

Anyways. I’m just moaning. Again.

This cutie and her friends fell right on our table, when me and my girl were on a trip to Thessaloniki. We stopped at Monastiraki, Athens for an hour or two and headed straight over to Mpairaktaris for souvlaki. There’s thousands of immigrants there, mostly black people, roaming the streets and selling all sorts of stuff. Monastiraki is a great big bazaar actually; everyone’s selling something. From coconuts to genitals, if you look close enough in just the right corner, you’ll definitely find what you’re after.

So we’re just sitting there, biting our beloved souvlaki and having our beer, and she’s walking down the street with the fellas behind her. No music yet. And I look at the Eminem t-shirt and smile. And she heads to our table, starts dancing, an all-obscene mix of hip hop and kalamatianos, and the guys behind her take off their “organs” and death-folk-metal poses. Man did I fall in love with the lady!

Music Day at Chania was fucking awesome. There were a couple of bands that blew us out, like Modus Vivendi & Soundtrap. I was so impressed by the latter that decided to shoot their show — most of which consisted of the guys smoking and drinking beer whilst playing their stuff.

Well, here you go. Have a look!

.

Should A Cloud Replace A Compass?

Originally uploaded by Sino Banes

This was originally shot at Koumos, Chania. It took some fiddling with Photomatix HDRi to get done. I like the outcome.

Osama, Viradon Version,
originally uploaded by Sino Banes.

Now, this was a difficult little bugger. The whole process from evaluation to final print took me about two hours without any stress — that means, which plenty of coffee and cigarette breaks, people talking on the MSN, etc.

The initial test was a 10 sec graduate of 7 steps. The final step was showing some midtones, but that was all I could see. I gave the second test an overall exposure of 100 secs and six ten second steps. Judging the outcome I decided that a 180 second exposure would be good enough, if I dodged the sea and buildings part and the skyline part for some time throughout the exposure.

I took down on that road, and my first full test was a 180 second exposure, during which I dodged the skyline for 35 seconds and the buildings for another 30. The dodging on the skyline was too apparent for my liking, and the buildings and the sea were dark enough; I was aiming for a sepia toning from the start, so I knew some of the darkest tones would go away. Still, I decided that I would rather have them brighter from the start so I can judge the outcome better.

The final print was using almost identical values as these, so: at first, a 30 second exposure during which I dodged the skyline for 30 seconds. This proved spot-on. Then, another 40 seconds during which I dodged the sea and buildings. Then, 110 seconds of normal exposure throughout the whole paper, and finally, a 40 secs burn of the sky area, the 2/3 of the paper when looked at vertically.

The ending result looked really nice and was toned in AGFA Viradon for ~5 minutes. I can not fully reproduce the tonality of the print due to scanning with a HP Flatbed that denies showing more tones, and Photoshopping the scan doesn’t seem to fix things enough for my liking. So, I came the closest I could to the original using a tiny bit of curves.

Please fill-in, print & send the following: Polaroid Survey. It might as well change something

I did find this one, using the Wayback Machine and because it is no longer hosted anywhere I’ve decided, with all the respect to it’s original author, to host it here at BWphoto.net so it can be seen easily by search spiders etc.

Wish it helps people in search for it.

Ωραία, τώρα έχουμε μια μάσκα [τρέμε Ζορό!]. Πρέπει όμως και να την επιλέξουμε, αν είναι να κάνουμε δουλειά μ’ αυτήν. Την επιλέγουμε κλικάροντας το εικονίδιο της δίπλα στο layer.

Εδώ είναι ένα από τα κολπατζίδικα σημεία. Τσεκάρουμε αν η μάσκα είναι όντως επιλεγμένη. Αν είναι, τότε το Photoshop θα έχει περάσει μια ελαφριά μαύρη γραμμή τριγύρω από το εικονίδιο της μάσκας, και τα ματάκια δίπλα στα layers θα είναι γκριζαρισμένα.

Θαυμάσια! Την επιλέξαμε, ώρα για δουλειά… Για τις ανάγκες της επίδειξης μετέτρεψα το δεύτερο layer σε Α/Μ. Ξεκινάμε πάντα να δουλεύουμε με masking έχοντας τα δύο μας χρώματα στον picker σεταρισμένα σε ΑΣΠΡΟ και ΜΑΥΡΟ. Δεν χρειάζεται πολύ ζαλάδα γι’ αυτό, για να το επιτύχουμε απλά πατάμε στο πληκτρολόγιο μας το κουμπί D [Δ, στα ελληνικά]. Επιλέγουμε το εργαλείο Brush [βούρτσα - πινέλο - αυτό το πράγμα που βάφει] ή αλλιώς πατάμε το κουμπί B. Έχοντας επιλεγμένο το μαύρο χρώμα, βάφουμε πάνω στο πρόσωπο της κοπελιάς. Βουαλά! Μέσα στην όλη ασπρομαυρίλα, το προσωπάκι της απέκτησε χρώμα!

Ας εξηγήσω όμως λίγο το πως “ακριβώς” δουλεύει το masking. Έχουμε τα layers μας, τα οποία τα φανταζόμαστε ως διαφάνειες, στοιβαγμένες η μία επάνω στην άλλη. Αυτό που κάνει μια μάσκα, είναι να μας δίνει μια πολύ χρήσιμη επιλογή: ΠΟΙΑ ΜΕΡΗ της διαφάνειας [layer] θα είναι ορατά, και ποιά κρυφά, στην τελική εικόνα; Φανταστείτε την μάσκα ως ένα στένσιλ λοιπόν, που τα μαύρα της κομμάτια ΚΡΥΒΟΥΝ το layer και τα άσπρα το ΑΦΗΝΟΥΝ να φανεί. Μια εύκολη πατέντα, για να δούμε ποιά κομμάτια κρύβει η μάσκα είναι να κρατήσουμε τα πλήκτρα ALT+SHIFT πατημένα και να κάνουμε κλικ επάνω στο εικονίδιο της μάσκας.

Ωπ! Τι έγινε εδώ; Εδώ το Photoshop μας σημειώνει με χρώμα κόκκινο που έχουμε βάψει με μαύρο στη μάσκα μας, με αποτέλεσμα να κρυφτεί το layer. Το χρώμα στην οθόνη σας ίσως είναι διαφορετικό [π.χ. πράσινο, ή περτικαλί]. Έτσι μπορούμε να ελέγξουμε που έχουμε βάψει με ευκολία. Οι περιοχές που είναι κόκκινες δεν θα περιέχουν pixels από το layer που καλύπτει η μάσκα, ενώ οι περιοχές που είναι απείραχτες, θα περιέχουν. Μια “τελευταία” εντολή, είναι η εξής: κρατάμε πατημένο το ALT και κλικάρουμε επάνω στο εικονίδιο της μάσκας μας.

Κι έχουμε μια καταπληκτική, πανέμορφη μαύρη κουκκίδα. Για την ακρίβεια, αυτό που βλέπουμε εδώ είναι ότι βλέπαμε με την προηγούμενη εντολή [ALT+SHIFT+click] με τη διαφορά πως απουσιάζει το layer με την εικόνα. Έτσι μπορούμε να δούμε τη μάσκα μας νέτη-σκέτη, και να κάνουμε τις πιθανόν απαραίτητες διορθώσεις στη μάσκα.

Αυτά είναι μονάχα η κορυφή του παγόβουνου. Υπάρχουν τόσα μα τόσα πολλά πράγματα που μπορεί να κάνει κανείς με layers και μάσκες, που κάθε χρόνο γράφονται πάνω από 20 βιβλία των 500 και βάλε σελίδων πάνω στο Photoshop. Σκεφτείτε τον καημένο τον Αμαζόνιο. Κατεβάστε τα από το rapidshare και στείλτε πληρωμή στους συγγραφείς με Paypal ©.

Copyright αυθεντικής φωτογραφίας της κοπελιάς: John Salatas.
Το άρθρο αυτό υπάρχει και σε μορφή PDF για download εδώ.

Η SX-70 ήταν η πρώτη μηχανή που έπαιρνε το τότε ολόφρεσκο [και σήμερα πωλούμενο ως 'retro - vintage - extra rare' στο ebay για 150 δολλάρια η κασέτα] εσωτερικής εμφάνισης χρωματιστό φιλμ της εταιρείας. Ήταν επίσης καταπληκτικά μουράτη, και με εκπληκτικό design [κάτι σαν όμορφη κασετίνα πούρων παραγεμισμένη με καθρέφτες] για την εποχή της, φτιαγμένη από καφέ ή μαύρο δέρμα και μέταλλο, ενώ όταν δίπλωνε χωρούσε χαλαρά σε σακάκι επιδειξιομανούς.

Από το πρώτο της μοντέλο μέχρι το τελευταίο διαφοροποιήθηκε, χωρίς τρελές διακυμάνσεις όμως. Το πρώτο μοντέλο παρουσίασε ορισμένα προβλήματα στην εστίαση, με απελπισμένους φωτογράφους να παραπονιούνται στον Land πως δε βλέπουν τη τύφλα τους στην εστίαση και τον δεύτερο να απαντάει πως αυτό είναι μέρος της μαγείας του να παρατηρείς το θέμα σου και να μην ασχολείσαι με κοινές θνητές διαδικασίες όπως το focusing. Από το μοντέλο 2 και μετά όμως [ίσως και με μερικές βαριές κουβέντες και τραβήγματα του αυτιού από πιουρίστες όπως ο *Ansel Adams*] η SX-70 απέκτησε ευκολότατη οθόνη εστίασης παρόμοια με αυτή των SLR των 35 χιλιοστών. Στο καπάκι, η Polaroid πρωτοτύπησε για άλλη μια φορά, παρουσιάζοντας την SX-70 Sonar, εξοπλισμένη όπως δείχνει και το όνομα της με sonar που χρησιμοποιούταν για αυτόματη εστίαση, ενώ η δυνατότητα χειροκίνητης εστίασης παρέμεινε. Ήταν η πρώτη SLR αυτόματης εστίασης που δινόταν στο ευρύ κοινό — κάτι που σήμερα, στην εποχή των μηχανών-όλα-τα-κάνω-αυτόματα ίσως να μην μοιάζει ιδιαίτερα σημαντικό, αλλά πολύ θα ήθελα να σας έβλεπα να τραβάτε ανεστίαστες φωτογραφίες των βυζιών σας με το κινητό, κουφάλες. Η γάτα κοιμήθηκε.

Depot Square #1 - Copyright © Joel B. Schilling

Το πραγματικά δυνατό σημείο και αυτό που ώθησε την SX-70 στο πάνθεον των φωτογραφικών μηχανών, ήταν πέρα από την στιγμιαία ικανοποίηση αντίστοιχη σε ‘ένα στα γρήγορα στη πισίνα μωρό μου’, το φιλμ της. Το SX-70 φιλμ, και το Time Zero που το διαδέχθηκε, είχαν ένα μοναδικό χαρακτηριστικό: μαλακή εμουλσιόν, η οποία αν ζεσταινόταν μπορούσε να τροποποιηθεί με μια ευρεία γκάμα εργαλείων και μη-εργαλείων3, όπως οδοντιατρικός εξοπλισμός, οδοντογλυφίδες, ξυλάκια για σουβλάκι, κουτάλια, μικρά κατσαβίδια και sandpaper. Οι γραμμές στις εικόνες μπορούσαν να αλλοιωθούν, τα χρώματα να μπλεχτούν, υφές να δημιουργηθούν εκεί που δεν υπήρχαν ή να εξαλειφθούν από σημεία που μας έσπαγε τα νεύρα η παρουσία τους, και γενικά, μια μεγάλη γκάμα από εφέ και δημιουργικές παρεμβάσεις πάνω στη φωτογραφία μπορούσαν να επιτευχθούν, βγάζοντας τις εικόνες της SX-70 από τη καθαρά φωτογραφική ενασχόληση και εισάγοντας τις σε πιο πειραματικούς και δημιουργικούς κόσμους [και ανθρώπους*4*].

Σήμερα, το Time Zero [η δεύτερη μετάλλαξη του SX-70 φιλμ] είναι σχεδόν νεκρό*5*, καθώς περάσαν κάποια χρόνια από τη τελευταία παρτίδα που παράχθηκε από το εργοστάσιο της Polaroid. Αρκετά άλλα φιλμ της Polaroid ακολουθούν αυτόν τον δρόμο, καθώς η εταιρεία έχει ήδη κηρύξει πτώχευση μια φορά και προχωράει για την δεύτερη — αυτό τον καιρό κατασκευάζει φτηνιάρικες ψηφιακές κάμερες***. Κοινώς αυνανίζονται όλοι εκεί μέσα με τη θηλιά στο λαιμό τους. Αρκετοί πορωμένοι όμως, πρώτα βρήκαν τρόπο για να χρησιμοποιηθεί το πιο καινούργιο φιλμ 600 στις SX-70*7* [και κατά συνέπεια μια ολόκληρη σειρά φιλμ που είτε είναι 600 με άλλο όνομα είτε του μοιάζουν] και έπειτα, δημιούργησαν μια εταιρεία*8* η οποία πέρα από το να ξεζουμίσει τις τσέπες μας με παράλογες τιμές προσφέρει ένα σωρό καλούδια επαναφέροντας την μόδα της Polaroid, και δημιουργώντας επίσης έναν [όχι και τόσο] καινούργιο τύπο φιλμ, το SX-70 Blend*9*.

Εν κατακλείδι, προτείνω στον κάθε ενδιαφερόμενο για τας τέχνας και τας έκφρασας [ναούμ] που δεν έχει ιδιαίτερο πρόβλημα με την κατώτερης τάξεως δημιουργικότητα [κοινώς, δεν πιστεύει πως χρειάζεται να είσαι φτασμένος αρτίστας για να εκφράσεις τι έχεις μέσα σου] να τσεκάρει τις δημιουργικές δυνατότητες που αυτό το μικρό, θαυματουργό, και σε αρκετές περιπτώσεις φτηνό στο ebay [~= 30-50€], μηχανηματάκι έχει. Μπορεί και να εκπλαγείτε.

***Το κείμενο γράφτηκε πριν την οριστική απόφαση της Polaroid να σταματήσει να παράγει φιλμ. Είδωμεν τι το μέλλον θα φέρει…